|
Wpisany przez Agnieszka
|
Wsiadam do pociągu
mego życia.
Widzę dookoła twarze
wpatrzone w lustrzane odbicia.
Jedne wesołe,drugie zaś smutne.
Gdzie jadą? Zapytacie.
Przed siebie,tam gdzie i ja.
Słychać jak głośno
turkoczą się koła.
Przede mną siedzi
mała dziewczynka wesoła.
Za oknem mijamy
miasta i wsie.
Tylko czasem jeszcze ludzie
dosiadają się.
Nie raz słychać:PROSZĘ WSIADAĆ!
DRZWI ZAMYKAĆ!
Jeszcze nie wiem,gdzie ma stacja.
Może tam,gdzie kończy się kłamstwo,
a zaczyna racja.
Może tam,gdzie piękniejsze są dni.
Bo to chyba wszystko mi się śni.
|
Radio Cafe 2006 - 2011