Lustro

(ktoś mnie rani, ja ranię kogoś)



Stojąc przed idealną płaszczyzną,

czystą jak łza, jak ocean wspomnień

i nadziei, jak ułuda wiary

spoglądam w jego szkliste oczy.

Ostatnia łza.



Szukam w nich ... Czego? Sam nie wiem.

Lepszego jutra? Nadziei?

Samego siebie.



Dotykam maski bez uczuć,

bez wiary w miłość,

bez wiary w ludzi.

Zniszczony przez ludzi pytam:

- Kim jesteś?

- Gdzie idziesz?



Dotykam tafli - rozpryskuje się,

szkło zmienia się w krople,

łzy zmieniają się w krew.



- A miłość? Czy istnieje?

Czy wierzysz?

Żadnej odpowiedzi.



Stojąc przed ramą

umieram sam w sobie.



16.04.A.D.2006



Konrad Staszewski.

Komentarze

Dodaj nowy

Napisz komentarz
Nick:
E-mail:	nie powiadamiajpowiadom
Tytuł:
UBBCode:	-kolor-jasnoniebieskiczarnyniebieskifuksjaszaryzielonyjasnozielonybordowygranatowyoliwkowyfioletowyczerwonysrebrnyturkusowybiałyżółty -rozmiar-malutkimałyśrednidużyogromny
	Proszę wpisać kod antyspamowy widoczny na obrazku.

Powered by !JoomlaComment 3.26

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."