|
Muzyczny leksykon "F" Większość z Naszych słuchaczy zna piątkowe i sobotnie audycje naszego prezentera - JaMich-a. Nasz ekspert muzyczny, znawca i koneser opowiada w nich ciekawe historie okraszając to muzycznymi akcentami. Rzetelna wiedza, muzyczne ucho i swoiste poczucie humoru to cechy tych ciekawych audycji. Radio Cafe archiwizuje większość cennego materiału z tych piątkowo -sobotnich "pogaduszek" do "późniejszego" wykorzystania.... kiedyś tam.......
Dziś artykuł pod tytułem "Muzyczny leksykon "F" traktujący całkiem swobodnie problematykę muzyczną....na literę "F"...., okiem naszego JaMicha.
The FACES 
Od lewej:
Ian McLagan – instr. Klawiszowe, gitara, śpiew;
Ronnie Wood – gitara;
Ronnie Lane – gitara basowa, śpiew;
Rod Steward - śpiew, banjo;
Kenny Jonem – perkusja.
Zespół powstał w roku 1969 po odejściu Steviego Marriota ze Small Faces, który stworzył własny zespół Humble Pie. Pozostali członkowie poprosili byłego basistę zespołu Jeff Beck Group aby został w ich zespole gitarzystą i wokalistą, na to pierwsze Ronnie wyraził zgodę, a na wokalistę zaproponował wtedy jeszcze mało znanego Roda Stewarta. Ze starej nazwy wyrzucono pierwszy człon "small”. Grupa szybko wspinała się na szczyty list przebojów po obu stronach Atlantyku. Czasami osiągali większą popularność od słynnego zaprzyjaźnionego zespołu The Rolling Stones. W 1971 r. zaczęły się pierwsze problemy w zespole. Rod Stewart w 1969 r. podpisał kontrakt, który mówił o wydaniu przez Roda trzech solowych albumów. Wszystkie utwory, które grali i tworzyli The Faces zostały przypisane Stewartowi. Zespół zostawał w cieniu wielkiej gwiazdy, jaką był Rod Stewart. Po wydaniu w 1971 r. przez Stewarta płyty "Every Picture Tells a Story" z wielkim hitem "Maggie May" znanym po obu stronach Atlantyku, zaczęły sie pierwsze poważniejsze kłotnie w zespole. W 1973 r. napięcia nie wytrzymał basista Ronnie Lane i opuścił zespół. Jego miejsce zajął Japończyk Tetsu Yamauchi. W 1974 r. The Faces dali ostatni koncert, wystąpił wtedy z nimi gościnnie gitarzysta zespołu the Rolling Stones, Keith Richards. W 1975 r. Ronnie Wood dołączył do zespołu The Rolling Stones. W grudniu 1975 r. Stewart ogłosił oficjalny rozpad zespołu, mimo że zespół praktycznie nie istniał już od ponad roku. Perkusista Kenney Jones przyłączył się do zespołu The Who, w którym zajął miejsce zmarłego perkusisty Keitha Moona.
Dyskografia
 First step (1970)
 Long Player (1971)
A Nod Is as Good as a Wink...To a Blind Horse (1971)
Ooh La La... (1973)
FARIDA (Concetta Gangi)
Włoska piosenkarka o dość oryginalnym głosie.
Czesław Niemen usłyszał ją na festiwalu Cantagiro 1970, gdzie zaśpiewała piosenkę Pensami stasera, i przyczynił się do jej występu na Festiwalu w Sopocie w 1970, gdzie otrzymała Nagrodę Dziennikarzy. Z tym wprowadzeniem Faridy na salony (Sopocki Festiwal) przez Niemena dawał dużo ówczesnym młodym ludziom do myślenia. Najdelikatniejsze były w stylu „...ale se dupe znalazł”.
W Polsce ukazała się jedna płyta Muza SXL 0840 Farida.
Sam z ciekawości zakupiłem i jak pamiętam najbardziej podobała mi się notka dot. arabskiego pochodzenia .
Wkrótce o piosenkarce zapomniano.
FLAMINGO
Vladimir Figar (organy),
Jiri Urbanek (bass),
Rudolf Brezina (sax),
Jan Hasnik (gitara)
Radek Dominik (perkusja)
Czeski zespół bitowy próbujący grać muzykę z pogranicza popu i bluesa działający w Czechosłowacji w latach sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. Znani byli nie tylko w swojej ojczyźnie, ale też mieli swoich zagorzałych fanów w Polsce. W 1970 roku ukazuje się ich album „Quasimodo Dream”, który pokazał młodym ludziom, że w Czechosłowacji nie tylko się słucha i podziwia niejakiego Krela Gotta.
FREDDIE AND THE DREAMERS 
Zespół działał w latach sześćdziesiątych, a największe sukcesy odnosili do roku 1965.
W 1963 roku umieścili na listach przebojów dwie piosenki: "You Were Made For Me" i "I'm Telling You Now" (ten drugi utwór zajął pierwsze miejsce na liście przebojów Top Hits w Stanach Zjednoczonych.
FREDDIE GARRITH (*14.11.1940) - śpiew
DEREK QUINN (*24.05.1941) - gitara prowadząca
ROY CREWSDON (*29.05.1941) - gitara rytmiczna
PETE BIRREL (*09.05.1941) - gitara basowa
BERNIE DWYER (*11.09.1940) - perkusja
FLEETWOOD MAC
Jedna z najwspanialszych kapel blusowych narodziła się 12 kwietnia, w roku 1967.
 MICK FLEETWOOD (*24.06.1947) - perkusja
 JAREMY SPENCER (*04.07.1948) - śpiew, slide gitara
 JOHN McVIE (*26.11.1945) – bass /ex John Mayall's Bluesbreakers
 PETER GREEN (*29.10.1946) - śpiew, gitara, harmonijka /ex John Mayall's Bluesbreakers
Rok 1968. "Fleetwood Mac" jest przez trzynaście tygodni albumem numer 1.
Do zespołu dołącza: DANNY KIRWAN (*13.05.1950) - gitara.
Rok 1969. Ukazują się albumy "Mr. Wonderful" i "Than Play On". Singiel "Albatros" plasuje się na pierwszym miejscu list przebojów.
Rok 1970. W sprzedaży jest następny album "Killin' House". Zespół przenosi się do Stanów Zjednoczonych, gdzie opuszcza grupę Peter Green, który początkowo podejmuje pracę jako grabarz, a po pewnym czasie poświęca się karierze solowej.
Rok 1971. W lutym podczas tourne po Stanach Zjednoczonych ucieka z zespołu Jaremy Spencer, który dołączył do sekty religijnej DZIECI BOGA i wszelki ślad po nim zaginął.
Do Fleetwood Mac przychodzą:
CHRISTINE PERFECT (McVIE) - śpiew, instrumenty klawiszowe /ex Chicken Shak/,
BOB WELCH - gitara.
Na rynku muzycznym ukazuje się album "Future Games".
Rok 1973. Fleetwood Mac nagrywają dwa albumy: "Penguin" i "Mystery To Me".
Rok 1974: album "Heroes Are Hard To Find".
Rok 1975. Wychodzi album "Fleetwood Mac", grupę opuszcza Bob Welcch. Nowymi członkami Fleetwood Mac zostają:
LINDSEY BUCKINGHAM - gitara,
STEVIE NICKS - śpiew.
W dalszym ciągu zespół występuje i nagrywa kolejne albumy, jednakże są coraz dalej od bluesa.
W latach osiemdziesiątych Fleetwood Mac jest kojarzony jako zwykła kapela pop.
FOCUS
This VanLeer – organy, flet;
Jan Akkerman – gitara;
Martin Dresden – gitara basowa;
Hans Cleuver – perkusja.
W 1970 roku realizują swój pierwszy album “In And Out Of Focus”.
Płyta ta została zauważona poza Holandią, lecz tylko nieliczna grupka fanów odkryła w ich muzyce to coś… W związku z tym z zespołu odszedł Jan Akkerman a wkrótce też Vleuver i Dresden. Jednakże po pewnym czasie Jan Akkerman wraca do grupy.
W 1971 roku ukazuje się druga duż płyta zespołu „Moving Waves”, która nareszcie jest zauważona po obu stronach Atlantyku a zespół zaczyna się liczyć na rynkach międzynarodowych.
Na płycie znalazł się wpaniały utwór „Hocus Pokus”, który nawet zagościł na amerykańskiej liście przebojów. W utworze tym wspaniale współbrzmiała gitara Akkermana wraz z fletowymi riffami i perkusyjnym solo. Niesamowicie brzmiał wokal od falsetu aż do jodłowania. Hocus Pokus jako singiel był notowany na listach przebojów: w USA na 9 miejscu a w UK na 20.
„Moving Waves” to album bardzo znaczący w karierze Thijs Van Leer’a. który jako kompozytor odwołuje się do progresywnego rock’a, co bardzo spodobało się przede wszystkim słuchaczom a szczególnie posiadaczom małej płytki zespołu „Hocus Pocus”.
Focus obok innych, przeważnie angielskich grup takich jak Yes, Emerson Lake And Palmer czy choćby we wczesnym kresie swojej działalności Electric Light Orchestra pokazali nam jak można połączyć rock z muzyką klasyczną. Jednak Focus wyróżniał się wśród tych zespołów bo ich muzyka była przede wszystkim instrumentalna.
THE FORTUNES
GLEN DALE - śpiew, gitara
BARRY PRITCHARD - gitara, śpiew
DAVID CARR - organy, piano
ROD ALLEN - gitara basowa
ANDY BROWN - perkusja
Brytyjski zespół The Fortunes największe sukcesy na arenie muzyki pop odnosił w latach sześćdziesiątych.
W 1965 roku aż trzy piosenki w ich wykonaniu znalazły się na liście przebojów TOP CHART HITS, były to: "You've Got Your Trouble", "Here It Comes Again" i "This Golden Ring".
Po wielu zmianach personalnych i stylowych, w roku 1972 umieszczają na liście przebojów British Top Twenty piosenkę "Freedom Come Freedom Go" i następnie o zespole zapomniano.
THE FOURMOST
Zespół powstał w Liverpool i był jednym z wielu grup, które określano mianem Mersey Beat Sound. Menadżerem The Fourmost był sam Brian Epstain. Pierwszym przebojem zespołu w 1963 roku była piosenka napisana przez członków The Beatles (Lennon - McCartney), "Hello Little Girl".
W roku 1964, piosenka "A Little Lovin'" dochodzi do szóstego miejsca brytyjskiej listy przebojów.
Pod koniec lat sześćdziesiątych mało już kto pamięta o The Fourmost.
BRIAN O'HARA (*12.03.1942) - gitara prowadzaca
MIKE MILLWARD (*09.05.1942) - gitara rytmiczna
BILLY HATTON (*09.06.1941) - gitara basowa
DAVE LOVELADY (*16.10.1942) - perkusja
CONNIE FRANCIS (CONSTANTE FRANCONERO) (*12.12.1938) 
Bardzo popularna piosenkarka amerykańska w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych. Niesamowite warunki (oceńcie to sami) i te niby włoskie brzmienie głosu przyniosło Jej wielką sławę po obu stronach Atlantyku. Swoje piosenki śpiewała po włosku, niemiecku ale przede wszystkim po angielsku. Dwadzieścia pięć piosenek śpiewanych przez Connie Francis znalazło się na pierwszym miejscu list przebojów.
Nagrała między innymi tak znane przeboje jak:
"Majesty Of Love" (1957);
"Who's Sorry Now" /piosenka skomponowana w 1923 roku/,
"Stupid Cupid", "Don't Break The Heart That Loves You" (1958). THE FREE 
W 1968 roku powstaje grupa The Heavy Metal Kids (!), jednak jeszcze w tym samym roku zmieniają nazwę na The Free.
PAUL RODGERS (*17.12.1949) - śpiew, piano, gitaras /ex Brown Sugar/
PAUL KOSSOFF (*14.09.1950 +19.03.1976) - gitara /ex Black Cat Bones/
SIMON KIRKE (*28.07.1949) - perkusja /ex Black Cat Bones/
ANDY FRASER - gitara basowa /ex John Mayall's Bluesbreakers/
W roku 1969 ukazują się na rynku muzycznym dwa albumy The Free:
"Tons Orf Sobs" i
"Free"
Muzyka, którą grają jest mieszaniną rocka i bluesa. Charyzmatyczny głos Rodgersa i ostre kąśliwe solówki Kossoffa wyróżniają The Free wśród wielu innych, hipisowskich grup.
W 1970 roku wychodzi następny album zatytułowany
"Fire And Water"
W roku 1971, The Free zawieszają działalność muzyczną, którą podejmują w następnym, 1972 roku. W tym też czasie z grupą rozstaje się Andy Fraser, którego miejsce zajmuje dwóch doskonałych muzyków:
TETSU YAMAUCHI - gitara basowa,
JOHN BUNDRICK "RABBIT" - keyboards.
Ukazują się dwa albumy:
"Free At Last" i
"Heartbreaker"
Podczas nagrywania właśnie "Heartbreaker", The Free opuszcza Paul Kossoff, który jest całkowicie uzależniony od narkotyków. Nowym gitarzystą grupy zostaje
WENDELL RICHARDSON /ex Osibisa/.
Pod koniec roku 1973, The Free przestają istnieć, a Paul Rodgers powołuje do życia nową grupę, BAD COMPANY.
19 marca, 1976 roku, na pokładzie samolotu lecącego z Londynu do Nowego Jorku umiera na atak serca PAUL KOSSOFF. FULL TILT BOOGIE BAND 
Działali w 1970 roku jako grupa towarzysząca jednej z największych wokalistek, Janis Joplin.
Jeden, jedyny album jaki nagrali, "Pearl", ukazał się w 1971 roku.
JOHN TILL - gitara /ex Kozmic Blues Band/
RICHARD BELL - piano
KEN PEARSON - organy
BRAD CAMPBELL - gitara basowa
CLARK PIERSON - perkusja
JANIS JOPLIN - śpiew
4 lipca 1970 roku, w Hollywood na wskutek przedawkowania narkotyków umiera Janis Joplin i Full Tilt Boogie Band traci rację bytu.
J@M Cdn.
|
Radio Cafe 2006 - 2011