Jak co roku Dzień Dziecka to też i nas, dorosłych święto . Wszak i my byliśmy kiedyś...dziećmi. Niektórym tak zostało do dzisiaj i pewnie  Im z tym bardzo dobrze. Jeśli mamy swoje własne, prywatne pociechy to oczywiście nie zapomnijmy o nich, a jeśli nie, to  zapewne wspominamy swoje "szczenięce" lata z rozrzewnieniem.  Ja wspominam swoje dziecięce podwórko, piaskownice z regularnie zmienianym piachem, tajemnicze krzaczki gdzie ze zgrają kumpli i koleżanek buszowaliśmy od rana do zmroku, beztroskie zabawy, zdarte do krwi kolana i łokcie, sympatie i antypatie wśród rówieśników a też cudny smak kradzionych czereśni i gruszek z drzewa sąsiada, które pożeraliśmy jeszcze zielone. Wspominam ten czas  jako bezpieczny i beztroski, jak pewnie każdy z nas, kto miał swoje, dziecięce podwórko. Jedni lepsze a drudzy gorsze ale zawsze to swoje, prywatne, które pozostaje w pamięci na zawsze.

List 4

Mój patriotyzm,  moja Polskość , inność... Czas na wyznanie po tym co się ostatnio wydarzyło i co sie dzieje w moim Kraju, ale za nim
poznacie opinie Londyńczyka z marginesu musicie wiedzieć, że  Londyn i Anglia widziana oczyma turysty, kogoś kto tu przyjeżdża na kursy,  szkolenia, wreszcie kogoś kto ulokował się w innej (czytaj wyższej) klasie społecznej, jest inny niż mój. Dramatycznie i krańcowo inny. Kiedy w wolny dzień spaceruję po przepięknych okolicach centrum, wokół parlamentu, Big Bena, kiedy patrzę na Katedrę Westminsterską, na Tower Bridge, spoglądam na zachowane stare uliczki rodem z filmu o Sherlock-u Holmes-ie widzę Londyn, światową stolice biznesu (od dwóch lat wyprzedza miasta USA), miasto pełne uroku, smaku i tradycji, Londyn na zewnątrz.